روز جهانی آزادی مطبوعات

     سوم ماه مه ( سیزدهم اردی بهشت ) "روز جهانی آزادی مطبوعات "است. این روز را به تمامی  آزاد اندیشان، اهالی مطبوعات و آنان که دل در گرو انسان و انسانیت دارند شادباش می گویم.

     نام گذاری روزی در تقویم ملت ها به نام روز آزادی مطبوعات عمر چندانی ندارد. نخستین بار این فکر از سوی عده ای از اهالی مطبوعات در گردهم آیی شماری از ژورنالیست های جهان در سال 1993 در نامیبیا مطرح گردید و از سال 1995 با تصویب این پیش نهاد در سازمان ملل متحد هر ساله در گوشه و کنار جهان مراسمی بدین منظور بر پای می گردد. در کشور ما نیز از سال 1375 به بعد با اُفت و خیزهایی از سوی روزنامه نگاران مطرح مراسمی برگزار گردیده و قلمی زرین از سوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات به برخی از چهره های فعال این حوزه اعطا گردیده است. افرادی چون احمد صدر حاج سید جوادی، اکبر گنجی، آیت الله منتظری، حجة الاسلام انصاری فرد و ... از جمله برنده گان این قلم هستند.

     در سال های اخیر با تغییر اوضاع فرهنگی و اجتماعی کشور، برگزاری مراسمی از این دست با بی مهری های فراوانی رو به رو شده است و هم اکنون شمار زیادی از روزنامه نگارن و پایه گذاران این انجمن در زندان به سر می برند.

     این که چرا روزی را بدین مناسبت در جهان در نظر گرفته اند، بدان روی است که در ساختار جوامع امروزی، مطبوعات را رکن چهارم دموکراسی می دانند. اگر برای یک نظام جمهوری ( دموکراتیک ) سه قوّه ی مجریه، مقننه و قضاییه در نظر گرفته شده و هر کدام از این ها توسط مجموعه ای از افراد اداره می شود که از آن به حکومت ( دولت ) تعبیر می گردد، در نظام های دموکراتیک قوه ی چهارمی ( رکن چهارم ) برای نظارت مردمی بر حاکمیت در نظر گرفته شده است که همان اهالی مطبوعات می باشند. از آن جا که عقلاً، منطقاً و قانوناً مطبوعات، آزاد در نظر گرفته شده اند و باید نیز آزاد باشند؛ از میان طیف ها و صنف های مختلف جوامع نماینده گانی از بطن جامعه با عنوان روزنامه نگار ( ژورنالیست ) به فعالیت مطبوعاتی می پردازند و حلقه ی ارتباط بین مردم و نیازهایشان با حاکمیت ،در یک ارتباط متقابل و بی طرفانه می گردند. اهالی مطبوعات از یک طرف به مردم آگاهی می بخشند تا با قوانین حاکم بر کشور بهتر آشنا گردند و افرادی قانون مند و جامعه پذیر بار آیند تا جامعه و مدیران آن مشکلات کم تری داشته باشند و از دیگر سوی بر کار حاکمان و مدیران در بخش های مختلف جامعه نظارت دارند و به دفاع از حقوق مردم می پردازند. این اقلیت وزین، فهیم، شجاع و منصف در حقیقت مفصل های اصطکاک زای بین دولت و ملت را صیغل می دهند و روان می سازند تا سر و صداهای گوش خراش و آزار دهنده ایجاد نشود.

     همان گونه که در ابتدا نیز اشاره کردم متأسفانه این مجموعه در سال های اخیر با بی مهری های فراوان رو به رو شده اند.شغل خویش را از دست داده اند. زندان رفته اند و بعضاً به خارج از کشور کوچیده اند. انتظار می رود نظامی که افتخار جمهوریت، آن هم از نوع اسلامی اش ( که قاعدتاً باید بسیار ملایم تر و سازگارتر نیز باشد ) را با خویش حامل است، تمامی اسباب و لوازم جمهوریت را با هم بپذیرد و با این قشر مظلوم که فرزندان همین مسئولین و مردم هستند با مهر و رأفت بیش تری از گذشته رفتار شود.

     روزنامه نگار مستقل دو چشم تیز بین دارد، بنا به ماهیت شغلی و رسالت انسانی خویش یکی را متواضعانه تقدیم مردم کرده است و دیگری را هدیه به حکومتی مردم مدار. این که بوسه بر دیده اش زنند و یا پای بر آن گذارند، معیاری است برای اندازه گیری فاصله ی مردم و حاکمیت !

     او آیینه ای پاک و شفاف است، تنها آن چه را می نمایاند که در برابرش نهاده شود.

                  آینه چون نقش تو بنمود راست

                                                          خود شکن، آیینه شکستن خطاست !